Job 17
17:1Mijn geest is verdorven, mijn dagen worden uitgeblust, de graven zijn voor mij.
17:2Zijn niet bespotters bij mij, en overnacht [niet] mijn oog in hunlieder verbittering?
17:3Zet toch bij, stel mij een borg bij U; wie zal hij zijn? Dat in mijn hand geklapt worde.
17:4Want hun hart hebt Gij van kloek verstand verborgen; daarom zult Gij hen niet verhogen.
17:5Die met vleiing den vrienden [wat] aanzegt, ook zijner kinderen ogen zullen versmachten.
17:6Doch Hij heeft mij tot een spreekwoord der volken gesteld; zodat ik een trommelslag ben voor [ieders] aangezicht.
17:7Daarom is mijn oog door verdriet verdonkerd, en al mijn ledematen zijn gelijk een schaduw.
17:8De oprechten zullen hierover verbaasd zijn, en de onschuldige zal zich tegen den huichelaar opmaken;
17:9En de rechtvaardige zal zijn weg vasthouden, en die rein van handen is, zal in sterkte toenemen.
17:10Maar toch gij allen, keert weder, en komt nu; want ik vind onder u geen wijze.
17:11Mijn dagen zijn voorbijgegaan; uitgerukt zijn mijn gedachten, de bezittingen mijns harten.
17:12Den nacht verstellen zij in den dag; het licht is nabij [den ondergang] vanwege de duisternis.
17:13Zo ik wacht, het graf zal mijn huis wezen; in de duisternis zal ik mijn bed spreiden.
17:14Tot de groeve roep ik: Gij zijt mijn vader! Tot het gewormte: Mijn moeder, en mijn zuster!
17:15Waar zou dan nu mijn verwachting wezen? Ja, mijn verwachting, wie zal ze aanschouwen?
17:16Zij zullen ondervaren [met] de handbomen des grafs, als er rust te zamen in het stof wezen zal.

Mobile & Tablets