‹ Livius Nieuwsbrief - Augustus 2017Livius Nieuwsbrief - September 2017 ›
Terug naar Armageddon: Nieuwe inzichten in het verleden
Gepubliceerd op 28-08-2017

Aan het woord onze gastschrijfster Jennifer Guetta:

YCFJ8576Hoe kijkt een archeoloog die een bovennatuurlijke ervaring heeft gehad terug naar het verleden? In maart 2016 ging ik terug naar Megiddo, waar ik jaren heb opgegraven. Terwijl ik uitkeek over het grote ronde altaar, de tempels en paleizen, vroeg ik me één ding af: “Wat is hier echt gebeurd?” Na alles wat ik had meegemaakt waren de interpretaties die wij vroeger hadden gedaan opeens niet meer voldoende. Want als je de geestelijke wereld eenmaal hebt meegemaakt, verandert je wereldbeeld en is het onmogelijk om het verleden op dezelfde manier te bestuderen als vroeger. In de archeologie zien we namelijk de geestelijke wereld niet. We verklaren de fysieke wereld.

Archeologie vergaart aan de hand van de “materiële cultuur”(de fysieke wereld), kennis over hoe mensen vroeger hebben geleefd, Daarnaast is archeologie het uitleggen van iets uit het verleden met de kennis van het heden. Maar wat als onze realiteit is veranderd? Dan zal onze uitleg van het verleden ook anders zijn! Dan zijn we misschien in staat om een ander verhaal te zien: een verhaal waarin de Bijbel tóch tot leven komt!

Jennifer Megiddo 2 Jennifer megiddo 1

In de jaren die ik heb gewerkt in Megiddo leerden we dat archeologische interpretatie om de “CONTEXT” gaat, d.w.z. de achtergrond waarmee je iets bestudeert. Bijvoorbeeld de context van een tijdsbeeld van waaruit je het verleden bestudeert. Israël Finkelstein, hoofd van de opgravingen bij Megiddo en schrijver van het boek “De Bijbel als Mythe”, zegt “Elk verhaal moet worden geanalyseerd vanuit het tijdsbestek waarin het is geschreven en vanuit de achtergrond van de tijdsperiode en de politieke agenda van de schrijvers.” Dat is absoluut waar. Maar wat als ons begrip van het HEDEN onjuist of onvolledig blijkt te zijn? Dan is er ook iets mis met onze interpretatie van het verleden. Wat gebeurt er als we erachter komen dat we rekening moeten houden met de context van een geestelijke wereld? Hoe kunnen we dan het verleden bestuderen als we alleen de materiële overblijfselen van de fysieke wereld tot onze beschikking hebben? Dan krijgen we een vervormde geschiedenis.

megiddo altar, esther pic - kopie megiddo grote temple, esther pic - kopie

Archeologie is de studie van materiële zaken. Dingen. Spullen van mensen. De fysieke overblijfselen van mensen. Huizen, steden, paleizen, keramiek, etc. In de archeologie zie je niet dat er ook een geestelijke wereld is, je ziet alleen de interpretatie die mensen in het verleden er aan hebben gegeven. Een oude tempel is in feite een menselijke interpretatie van de geestelijke wereld in die tijd, die vervolgens werd opgegraven door archeologen, die daar met de kennis die zij hebben een uitleg aan geven. Het is interpretatie van een interpretatie. Door verkeerde interpretaties in de archeologie zijn duizenden mensen hun geloof kwijtgeraakt. Maar in werkelijkheid is het eenzijdig, omdat het niet is gebaseerd op ECHTE CONTEXT van het heden, en in die context is er wel degelijk een zichtbare en een onzichtbare wereld is. We kunnen de geschiedenis alleen begrijpen als we ze beiden bestuderen.

img_6536
Alleen, zie, dit heb ik gevonden: dat God de mens oprecht gemaakt heeft, maar zij hebben vele uitvluchten gezocht.” Prediker 7:29

Toen ik terugkeerde naar Megiddo liepen we langs zorgvuldig gehouwen stenen van een Bijbels paleis. De stenen deden me denken aan iets dat me werkelijk stoorde aan onze interpretaties van Megiddo. Tijdens ons onderzoek gingen we ervanuit dat de Bijbel een boek is dat is geschreven en gemanipuleerd door mensen in de 7de eeuw voor Christus of later. We leerden om altijd alles vanuit de context van de 7de eeuw of later te bestuderen. De Bijbelse verhalen werden uitgelegd vanuit de tijdsperiode waarin ze waren opgeschreven en vanuit de gangbare interpretatie van de politieke situatie in de 7de eeuw voor Christus of later.

img_5433 XMIO4450

Maar hoe zag de context van de 7de eeuw er volgens hen uit? Vandaag de dag is de archeologie en chronologie van Megiddo het toneel van een fel debat tussen archeologische minimalisten en maximalisten. Maximalisten gaan er van uit dat de Bijbel betrouwbaar is, tenzij je archeologische aanwijzingen hebt voor het tegendeel (de betrouwbaarheid van de tekst is maximaal). Minimalisten gaan er van uit dat de teksten niet betrouwbaar zijn, tenzij je archeologische bevestiging vindt (de betrouwbaarheid van de tekst is minimaal). Finkelstein’s boek “De Bijbel als mythe” is daar een voorbeeld van. Minimalisten (en Finkelstein) gaan ervan uit dat de Bijbel werd geschreven in de zevende eeuw (of zelfs veel later!) en werd gemanipuleerd door een groep priesters die politieke macht probeerden te verkrijgen ten tijde van koning Josia. Om dat te bereiken rekenden Josia af met andere goden in het land, en creëerden monotheïsme. Daarbij is een heel nieuwe chronologie aan deze theorie gekoppeld, waarmee de verhalen in de Bijbel veel later worden gedateerd, waardoor het koninkrijk van Salomo wordt gedateerd ten tijde van het koninkrijk van Achab, of zelfs nog later, en David maar een klein rijkje had. Het is een studie naar het verleden zonder begrip van de geestelijke wereld.

img_5420 img_5431

Maar wat als de context van de 7de eeuw voor Christus anders is? Vanuit mijn ervaring met de geestelijke wereld realiseerde ik me dat koning Josia niet slechts “afgoden” uit de weg ruimde, of de priesters van de “Hebreeuwse godin –Ashera” probeerde af te zetten om daarmee politieke controle te verkrijgen en monotheïsme te scheppen. Hij reinigde zijn land van echte hekserij en kwade geesten die waren binnengedrongen in de maatschappij. Toen ik in 2012 zelf iemand in mijn huis heb binnengelaten die met hekserij bezig was, heeft zij ook door mijn hele huis kaarten en spullen van zichzelf verstopt. Ik kwam er later achter dat hekserij en demonen via spullen werken. Die kaarten en spullen gaven haar ingangen. Daarom was het heel belangrijk voor ons om alles op te ruimen. Wij moesten ons hele huis reinigen van haar spullen, en van alles wat met het occulte te maken had. Het was veel werk. Maar het was waarschijnlijk niks vergeleken met wat koning Josia moest doen voor zijn land. Josia haalde alle afgoden weg, redde het land, rekende af met het kwaad, en vertelde het volk daarna dat ze moesten terugkeren naar de ene God van Israël. NIET omdat hij een speelbal was van de priesters of op macht was belust, maar omdat de ene GOD ECHT IS. Het monotheïsme is niet ontstaan vanuit de machtslust van de mens. Er was altijd al één God, en Josia beschermde juist zijn volk tegen aanvallen van de duisternis. Dat is een hele andere manier van kijken naar de 7de eeuw v.C. dan wat ik had geleerd bij Megiddo. Dit is een heel andere context. En als het in dit geval klopt, dan heeft het grote consequenties voor hoe we de andere verhalen in de Bijbel bestuderen.

img_5418Vanaf het noordelijke platform van Megiddo keek ik uit over de vallei van Armageddon en dacht aan Josia. Ik begreep hem. Josia had ook een grote geestelijke oorlog gevoerd en onderging een strijd tegen de duisternis, hij reinigde het land en vierde daarna Pesach om het volk terug te roepen tot God. Ik herken het nu als een cyclus in de geestelijke wereld van oorlogsvoering en het verkrijgen van vrijheid, van overwinning op de duisternis. Pesach wordt gevierd als er duistere machten zijn overwonnen. Pesach is het overwinningsmaal van het licht over de duisternis. In de archeologie wordt Josia vaak gezien als een soort Messias, maar Josia was NIET de Messias. Omdat hij de duisternis niet voor altijd en voor iedereen overwon… zijn daden waren slechts een schaduw van de ware Messias die zou komen en voor eeuwig zou afrekenen met de duisternis. Wat Josia deed voor zijn land, zou de Messias doen voor heel de wereld. De echte Messias zou sterven tijdens Pesach en Hij zou de duisternis voor altijd overwinnen door de dood te verslaan. De ware Messias moest namelijk de hele geestelijke wereld overwinnen, zodat het kwaad zou vluchten en de mens vrij zou zijn.

Net zoals Josia had ook ik een geestelijke strijd gevoerd, die alleen is gewonnen omdat de Messias voor mij de duisternis heeft overwonnen. En nadat we alles hadden opgeruimd, vierden wij ook Pesach in 2015 met 400 mensen. Het was ons overwinningsmaal dat ons herinnerde aan de Messias, die ons had bevrijd.

slidepesach

De sleutel voor het begrijpen van de geschiedenis ligt in het bestuderen van zowel de fysieke als de onzichtbare wereld, en hoe die twee zich tot elkaar verhouden. Alleen archeologie geeft geen beeld van wat er echt is gebeurd, omdat de geestelijke werkelijkheid van invloed is op de fysieke wereld. Archeologen moeten uiterst voorzichtig zijn, want als er vandaag de dag een geestelijke wereld is, dan was die er gisteren en nog veel eerder ook. En als dat zo is… dan zijn we helemaal niet objectief en kunnen we er met onze interpretatie van de archeologie en de Bijbel er helemaal naast zitten. De Bijbel is niet alleen een boek over de fysieke wereld, maar ook over de geestelijke wereld, en kan alleen begrepen worden als je ze naast elkaar bestudeert. Minimalistisch onderzoek zorgt ervoor dat duizenden mensen over de hele wereld hun geloof in God verliezen. Een uiterst gevaarlijke situatie! Als je duizenden mensen laat twijfelen aan hun geloof, dan is dat verkeerd. Want in God is wel degelijk waarheid.

Het is tijd om de geschiedenis te herstellen.

Lees ook deel 1: Terug naar Armageddon: Niet tegen vlees en bloed

Jennifer Guetta is een Nederlands-Amerikaanse bijbels archeologe en schrijfster die jarenlang de Bijbel heeft bestudeerd vanuit het oogpunt van de archeologie, wetenschap en de geschiedenis. Ze heeft vele seizoenen in Israël gewerkt, o.a. op Megiddo, Ashkelon en Jeruzalem.
Tegenwoordig geeft ze internationaal lezingen.




Commentaar

Zie de huisregels welk commentaar wordt opgenomen!


Mede mogelijk dankzij

Rachelle Stephanie